Το ποδαρικό

Πρώτη μέρα στο γραφείο σήμερα και κατά τις 9 και κάτι μπαίνει ο πρώτος πελάτης. "Ποδαρικό" το λένε... Και έτυχε να είναι αυτός, που μου βγάζει την ψυχή τον τελευταίο μήνα, που τέτοια γκρίνια δεν έχω ξανακούσει στη ζωή μου, που τέτοια πίεση δεν έχω φάει από κανέναν άλλο μέχρι τώρα, που στη μούρη του είναι ζωγραφισμένη τέτοια ευτυχία λες και έχει πιει φυσικό χυμό λεμόνι!
Του ρίχνω δολοφονικό βλέμμα λέγοντάς του "ελπίζω τουλάχιστον να μπήκες με το δεξί γιατί σε έφαγα!!!". Δεν θυμόταν να με διαβεβαιώσει τελικά με ποιο πόδι πάτησε στο γραφείο μου αλλά είχε το θράσος να με ρωτήσει (ρητορικά) "Με έχεις για γκαντέμη κορίτσι μου?". Για να μην τα πάρω περισσότερο του είπα ότι σήμερα το γραφείο "αργεί" και ό,τι πρόβλημα έχει από Δευτέρα, πολύ ευχαρίστως. Έφυγε ακόμα πιο ξινισμένος όταν κατάλαβε ότι δεν του έκανα πλάκα.
Με το που έκλεισε θυμωμένος την πόρτα πίσω του, πήρα αμέσως την άμεσο δράση: γιαγιά, μαμά, μπαμπά, παρακαλώντας τους να έρθουν ΑΜΕΣΩΣ να μου κάνουν ποδαρικό μπας και το ξορκίσω το γκαντέμικο το πόδι που μπήκε πρώτο πρώτο στο γραφειάκι μου.
Τόσους πελάτες, τόσους φίλους έχω, αυτός βρήκε να έρθει πρώτη μέρα? Όχι πες μου δηλαδή...

Επίσης, είμαι μέσα στην ένταση γιατί προσπαθώ να κόψω το τσιγάρο, και από τα 2 πακέτα την ημέρα έχω να καπνίσω από προχθές το βράδυ. Δαγκώνω πέτρες ά-νε-τα!!! Για να γλιτώσω το φονικό πάντως, λέω να αρκεστώ σε 4 τσιγαράκια την ημέρα, γιατί αυτός ο πρωινός καφές χωρίς τσιγάρο δεν αντέχεται ο ρημάδης...

Κατά τα άλλα, είμαι ΜΙΑ ΧΑΡΑ, κι ας γυαλίζει λίγο το ματάκι...!!!! :D